Home



Biografie Little Louis

Little Louis van Empel - foto: Wil Wijnhoven Gewapend met gitaar, footstomp en stembanden presenteert “Little” Louis van Empel zich op een verrassende en energieke wijze tijdens zijn optredens. De songs van Louis variëren van rauwe deltablues en duistere americana tot folky songs van velerlei aard. De belangrijkste invloeden zijn oude bluesmeesters als Blind Willie Johnson, Son House en John Lee Hooker maar ook artiesten als Beck, Bob Dylan, Johnny Cash en Tom Waits. Louis trad op met The Little Louis Band, bestaande uit: Aart van der Wulp (mondharmonica), Geurt Engelsman (contrabas) en Gabriël Peeters (drums). Vol overgave vertolken zij de blues op hun eigen, unieke manier. Wars van clichés stomen ze dwars door de diverse rauwe verschijningsvormen en uithoeken van de blues.

Little Louis speelde de afgelopen 22 jaar ruim 700 optredens met diverse bands en solo in Nederland en België op uiteenlopende festivals, concertpodia, in theaters en muziekcafés. Enkele hoogtepunten: BRBF Peer, Moulin Blues, Bluesrock Tegelen, Jazz in Duketown (hoofdpodium), Elastiek, Paaspop, Folkwoods, Melkweg, 013, Mezz, Hedon, De Groene Engel, Roepaen, De Nieuwe Nor, Paradox, Muziekcentrum Frits Philips, Metropool, Atlantis, Gryphus, De Bosuil, De Tamboer, Bellevue theater, diverse radioprogramma's bij o.a. VPRO, VARA en TROS...en nog veel meer..!

In 1994 richtte Louis de eerste lineup van the Little Louis Bluesband op. Deze band wist grote regionale bekendheid te verwerven, wat uitmondde in een optreden op het prestigieuze Belgium Rhythm & Bluesfestival (BRBF) in Peer in 2000.
Het schrijven van melodieuze songs met invloeden uit folk, americana, country, latin, blues, jazz en rock hield Louis vanaf 1999 bezig en hij kon niet langer al zijn ideeën in de bluesband kwijt. Na het opnemen van de eerste eigen beheer cd "Compass & Chart" richtte hij eind 2000 de band "Louis!" op. In 2001 verscheen een tweede eigen beheer cd "Tales of Liquid Desires & Shining Armours". Deze cd werd zeer positief ontvangen bij diverse popbladen en de nederlandse "roots/americana" scene. In de zomer van 2003 werd het 3e album van Louis! opgenomen, het officiële debuut op Corazong Records. De cd, getiteld "A Close Watch", is lovend ontvangen door de (inter)nationale (muziek)pers en kreeg veel airplay op nationale en regionale radio. Behalve de release van deze cd was de oprichting van het songwriterscollectief, Songwriters United, samen met BJ Baartmans, Eric van Dijsseldonk en Eric DeVries een belangrijke activiteit in 2004. In juni 2005 verscheen de eerste gezamenlijke geluidsdrager (in de vorm van een DVD) van Songwriters United op het platenlabel Inbetweens Records.

In 2007 vond de release plaats van het "blues-noir" getinte album "Speak of the Devil " op Inbetweens Records. Het album is grotendeels door Louis zelf ingespeeld, met ondersteuning door The Little Louis Band. Tevens bracht de band via internet een gratis live CD: "Live at Paradox" uit. Het optreden dat de band in 2008 gaf op het grootste blues & rootsfestival van Nederland, Moulin Blues, is vakkundig vastgelegd op de live CD & DVD: "Footstompin' Ground!". In 2011 is The Little Louis Band overgegaan in The Mighty Ya-Ya. Een nieuwe bandnaam, een nieuwe sound: rauwer en steviger. Classic rock, gemixt met universele grooves, bombastische big-band razernij en een vleugje kitsch. Dat alles gekneed door de stevige, maar tedere, hand van Moeder Blues. Het gelijknamige debuutalbum van The Mighty Ya-Ya, released in februari 2012, werd zeer lovend ontvangen in de Nederlandse en Belgische pers. Hoogtepunten waren optredens op Bluesrock Tegelen en in de Melkweg Amsterdam. Januari 2016 verscheen het tweede Mighty Ya-Ya album, getiteld "Magnum Sonus". Meer info: www.mighty-ya-ya.com

Discografie

The Mighty Ya-Ya
2016: Magnum Sonus (Porcupine Records)
2012: The Mighty Ya-Ya (Porcupine Records)

The Mighty Ya-Ya Magnum sonus The Mighty Ya-Ya CD cover

Little Louis Bluesband
2008: Footstompin 'Ground! (Porcupine Records)
2007: Live at Paradox (promo, via internet)
2007: Speak of the Devil (Inbetweens Records)
2002: Hangin' in the Alley (Vinyl LP / Porcupine Records)
2000: Juicy Pear (Eigen beheer, out of print)
1998: The Little Louis Bluesband (Eigen beheer, out of print)

Little Louis Band - Footstompin' Ground! CD cover Little Louis Band - Live at Paradox CD cover Little Louis - Speak of the Devil CD cover, Inbetweens Records 2007 Little Louis Bluesband - Hangin' in the Alley album cover, Porcupine Records 2002 Little Louis Blues Band - Juicy Pear CD cover Little Louis Bluesband - CD cover

Louis!
2004: A Close Watch (Corazong Records)
2001: Tales of Liquid Desires & Shining Armours (Porcupine Records, out of print)
2000: Compass & Chart (Porcupine Records)

Louis! - A Close Watch CD cover, CoraZong Records 2004 Louis! - Tales of Liquid Desires & Shining Armours CD cover, Porcupine Records 2001 Louis! - Compass & Chart CD Cover, Porcupine Records 2000

Songwriters United
2007: Another Round with... (Inbetweens Records)
2005: Songwriters United DVD (Inbetweens Records)

Songwriters United DVD cover Another round with Songwriters United CD cover


Quotes

...ondanks zijn geringe lengte tot grootse dingen in staat...
Als hij solo optreedt is Louis een klein duivelskindje... - Jaap Boots (VPRO Cantina)

...Van Empel weet met zijn zelfgeschreven werk akelig dicht tot de kern van de blues door te dringen...
- Marcel Haerkens (OOR / Dagblad de Limburger)

Vanaf de eerste noten getergd zijn gitaar ranselend en zijn woorden staccato uitspugend, klinkt hij
of hij van de duivel zelf bezeten is... - Ruud Heijjer (Heaven)

Over Speak of the Devil: .... huiveringwekkend mooie plaat. - Erwin Zijleman (Plato)

Vergelijkingen maken met andere bands is naar mijn idee niet nodig. Little Louis toont aan over
voldoende eigenheid te beschikken... - Fons Daamen (Moulin Blues / Red Rooster Radio)

...er zijn tal van Amerikaanse bluesbands die minder Amerikaans klinken....
geen machogitaren, alleen magistrale onversneden blues... - File Under

Betere en originelere blues wordt er in Nederland al decennialang niet meer gemaakt. - Sjak Janssen (Folkforum)


Recensies

Rootsville.be, Januari 2008
Geen sant in je achtertuin ... Moulin Blues, Ospel Nl is net als het BRBF een prettige uitzondering en laat de eigen bands wel degelijk aan bod komen. Vorig jaar mochten ondermeer the Electrophonics en Cuban Heels aanvangen en afsluiten en op de editie 2 / 3 Mei 2008 werd een plaatsje op de bühne gereserveerd voor Little Louis.

Een terechte beloning voor Louis Van Empel die een begenadigd singer / songwriter en gitarist blijkt te zijn die verder kijkt dan zijn (blues) neusje lang is. Samen met BJ. Baartmans, Eric van Dijsseldonk en Eric DeVries maakt hij ook deel uit van het songwriterscollectief, Songwriters United en die folk / americana / country / latin / jazz / rock invloeden weerspiegelen zich dan ook in het album "Speak Of the Devil" .

Een pluspunt voor klein Lowietje die met een song als "A Man Alone" dan wel een gehaaide bluestitel in huis mag hebben, voor het overige leunt het muzikaal erg dicht aan bij Tom Waits, zweeft de geest van Johnny Cash over "The Ballad of Rice Smith Jones & Jack Dupree" en zou Little Louis & band met "Land Of the Free", "Those Who Fell", en de stomende opener "If There Ain't No Water" wat ons betreft zelfs op het Blue Highways, Take Root festival van de partij mogen zijn. Maar eerst komen de bluesliefhebbers aan bod (om : 22 maart Blues Alive Cuijk, http://www.schouwburgcuijk.nl/bluesalive/) die op hun wenken bediend worden met "Nowhere to Run" dat vooral "live" kan uitgroeien tot een kleine tien minuten meezingen uit volle borst(jes). De ferme streep slide on "Saturday Night & the Sunday Blues", dat wij meteen uitroepen tot 'de' après - festival / concertsong, "Monkey & Angel" met dat prima "Who do you love" gehalte en Art van der Wulp on harmonica en "The Devil's Hiding" dat the Imperial Crowns" groen doet zien van jaloezie halen een Champions League niveau ...Het rockabilly / country deuntje "Private Hell" zorgt voor leuke, originele danspasjes op een bluesfestival en zal achteraf de bierkranen uitgebreid in werking stellen ....de droom van vele organistoren, professionele muzikale beleving gekoppeld aan een lonende (bier) omzet, wordt met the Little Louis Band een feit !

Ain't no water .... the Saturday Night & Sunday Morning Blues komt er aan .... Prima album en schitterende band ! (SWA)
Francois Braeken


Heaven, april 2007 - Serious business
Little Louis van Empel is op zijn vierde solo-cd definitief in de ban van de blues. Vanaf de eerste noten getergd zijn gitaar ranselend en zijn woorden staccato uitspugend, klinkt hij of hij van de duivel zelf bezeten is. Veel songs speelt hij solo, maar in nauwe samenwerking met drummer/producer Gabriël Peeters. Son House, Blind Willie Johnson en Robert Johnson zijn nooit ver, maar Van Empels verbeten zang en zijn thema’s maken zijn elf songs persoonlijk: broeiende lust versus hunkering naar liefde, onze waanzinnige wereld én persoonlijke wanen, waarin de duivel verstopt zit in een gootsteenkastje. In Those Who Fell bezingt hij boven zijn jankende slide uit emotioneel hoe liefde angst kan overwinnen, maar in sleutelnummer A Man Alone klinkt hij desolaat en berustend. Gevangen in dat beklemmende universum speelt Little Louis zo tijdloze blues. - Ruud Heijjer

Country Gazette, april 2007
Country Gazette


Red Rooster Radio - Fons Daamen, 25 maart 2007
Hij is afkomstig uit het Noord Brabantse Best, deze Louis van Empel en zijn muzikale verschijningsvorm is divers. Zo kan het gebeuren dat je hem bij een solo-optreden treft, maar net zo makkelijk ook met zijn eigen ‘Little Louis Band’. Daarnaast maakt hij ook nog eens deel uit ‘Songwriters United’, een project waaraan naast Louis ook Bart Jan Baartmans, Eric van Dijsseldonk en Eric de Vries deelnemen en waarmee hij regelmatig in de theaters te vinden is. Tot een van zijn hoogtepunten mag toch wel zijn optreden tijdens het BRBF in 2000 gerekend worden.
De muziek van Little Louis wordt vaak omschreven als ‘blues noir’. Altijd ook wordt er gerefereerd aan deltablues legendes als Blind Willie Johnson, Son House of John Lee Hooker. Bij het beluisteren van ‘SPEAK OF THE DEVIL’ kun je daar wat mij betreft, qua stijl, ook wel americana en folk bijdoen, want ook dat is wat je te horen krijgt. Persoonlijk hou ik het daarom maar gewoon op rootsmuziek wat er op het 11 nummers tellende album staan. Ik moet eerlijk zeggen, ik ben aangenaam verrast door wat ik daarbij heb aangetroffen. Over de muziek valt niks verkeerds te zeggen. Kenmerkende elementen van het album zijn Louis’ gitaarspel en een goed doorleefde stem die heel goed past bij het genre. Waar het mij natuurlijk ook om te doen is, zijn de teksten. Liedjes kunnen wel goed in het gehoor liggen maar als er niets zinnigs verteld wordt is de kans dat deze spoedig uit het geheugen gewist worden alleen maar groter. En ook in die zin ben ik niet teleurgesteld. Uit de teksten valt een kijk op de hedendaagse maatschappij op te maken. Het nummer: ‘LAND OF THE FREE’ is in die zin een ware protestsong waarin naar mijn idee het verdwijnen van solidariteit uit de maatschappij aan de kaak wordt gesteld. Regeringen krijgen in dit nummer een veeg uit de pan, want door het initieren van privatiseringen en dergelijke zijn deze mede debet aan de huidige situatie. Soortgelijke uitspraken zijn er ook te horen in het nummer ‘THOSE WHO FALL’, waar de pakkende zin: ‘ where wellfare becomes farewell’ in voorkomt. Aangenaam verrast dus door dit nieuwe album. Vergelijkingen maken met andere bands is naar mijn idee niet nodig. Little Louis toont met dit album aan over voldoende eigenheid te beschikken en weet zich op een bijzonder prettige manier te uiten. Ik zou zeggen: laat die Little Louis maar gaan en we gaan ongetwijfeld nog weer van hem horen. Vooralsnog kunnen we verder met ‘SPEAK OF THE DEVIL’.

!!! MAZZMUSIKAS HATS OFF: ALL HITS, NO MISSES !!! - Maart 2007
We zijn nog niet goed bekomen van de mokerslag die onze noorderburen The Shiner Twins ons toegediend hebben in de vorm van All In Store of daar komt de volgende al aan. Het betere Southern rootswerk komt van over de grens, zeker weten. Little Louis, alias Louis Van Empel, heeft met Speak Of The Devil een blues- en rootsplaatje afgeleverd waar menig gerenommeerd rootsmuzikant een puntje kan aan zuigen. Deze cd ademt de sfeer van het broeierige warme zuiden van de States uit. Er is de geur van de swamps van de Mississippi delta, rokerige juke joints en religie. Van de smerige, vuile deltablues van zaterdagnacht naar de gospel tijdens de kerkdienst van zondagmorgen. Heaven and hell, goed en kwaad, devil and angel. There are two sides to every story. Dit meesterwerkje gaat er in een rotvaart vandoor met If There Ain't No Water dat ongetwijfeld tot een klassieker zal uitgroeien. Je hoort vaag Howlin' Wolfs I Asked For Water (She Gave Me Gasoline). Vijf songs lang wordt er een strak tempo op nagehouden. De nummers vloeien naadloos in elkaar over. Van vettige delta boogie met If There Ain’t No Water over delta slide blues met Saturday Night & The Sunday Morning Blues, tot meer rootsy rockende dingen zoals Nowhere To Run en Land Of The Free en het up-tempo John Lee Hooker vehikel Monkey & Angel, voorzien van de nodige footstomps, slide en de bijhorende drive en energieke inzet. Er wordt wat gas teruggenomen met het rustigere Those Who Fell om vervolgens de duistere, donkere en dreigende toer op te gaan met The Devil's Hiding. Private Hell duurt geen 2 minuten maar is niettemin een zeer aanstekelijke song boordevol rootsy hillbilly, countrygetinte rootsrock en blues, aangedreven door een licht ontvlambare slapping bass. De pure songwriter komt boven in het prachtige, folky A Man Alone en de murder ballad The Ballad Of Rice Smith Jones & Jack Dupree, die van Marty Robbins of Johnny Cash had kunnen zijn. Net zoals alle andere songs hier hebben we echter met een Little Louis original te maken. Als afsluiter krijgen we een vervolg op de openingssong in de vorm van Ain't No Water. Ik kan mij niet voorstellen dat ik deze Little Louis niet op een pak blues- en zomerfestivals zal tegen het lijf lopen. Wie deze man niet boekt, is goed gek of weet niks af van de betere rootsmuziek. Live presenteert hij zich solo met gitaar, footstomp en bluesy stemgeluid, in duo bezetting of met The Little Louis Band, en dat zijn respectievelijk Aart van der Wulp op harmonica, Geurt Engelsman op contrabas en Gabriël Peeters aan de drums. (BV)

File Under - Maart 2007
De hoes, met een groot verlicht kruis in de schemering, doet me onwillekeurig denken aan de enge lakens van de KKK. Het album Speak Of The Devil heeft een onheilspellende, broeierige bluesklank. Maar de combinatie van de twee zet je wel enorm op het verkeerde been. De foto is namelijk genomen in Woensel, Noord-Brabant, en de Little Louis die deze plaat heeft gemaakt is een Brabander die Louis van Empel heet. Die twee feiten doen niet af aan het belangrijkste: de kwaliteit van de muziek. Het lijkt ongelofelijk dat Little Louis niet ergens in Texas is opgegroeid, want wie niet beter weet zal geen enkel moment twijfelen aan zijn Amerikaanse roots. Integendeel, er zijn tal van Amerikaanse bluesbands die minder Amerikaans klinken. In elke song lijkt de droge hitte van de woestijn gevangen te zitten en zie je Van Empel en band zo zitten op de veranda van het enige huis in de wijde omgeving, met een oude, gebutste en verroeste pick-up truck op enkele meters van die veranda. Van Empel treedt op met verschillende bands en in verschillende stijlen, maar op dit album is het traditionele blues wat er te horen is. Drums, contrabas, harmonica en Little Louis zelf op gitaar. Geen ingewikkelde productie, geen machogitaren, alleen magistrale onversneden blues in de traditie van Blind Willie Johnson, John Lee Hooker en een enkele keer Tom Waits. Van Empel is lid van het songwriterscollectief Songwriters United met onder andere BJ Baartmans en Eric van Dijsseldonk en is dus ook op dat gebied een bevlogen vakman. Op deze plaat komen Little Louis' kwaliteiten allemaal samen voor indrukwekkende ouderwetse blues die van begint tot eind blijft boeien. Pure blues uit de woestijnen van Noord-Brabant.

Plato.nl Nieuwsbrief 17 januari 2007:
Liefhebbers van duistere blues en Americana opgelet. Little Louis is het alter ego van ene Louis van Empel; een muzikant die tot dusver slechts in het zuiden van het land enige bekendheid geniet, maar met Speak Of The Devil een fantastische plaat heeft afgeleverd. Een plaat vol aardedonkere blues en Americana. Een plaat met songs die niet hadden misstaan op de eerste schijf van Orphans van Tom Waits. Muziek die diep is geworteld in de tradities van de Delta-blues, maar die ook een folky murder-ballad niet uit de weg gaat. Het klinkt allemaal fantastisch en wordt alleen maar beter door de veelzijdige stem van Little Louis. Een hele mooie plaat met aardedonkere songs vol weemoedige verhalen. Als Tom Waits met deze plaat op de proppen zou komen, zou de internationale muziekpers superlatieven te kort komen. Vooralsnog moet Little Louis het doen met recensies als deze. Het maakt Speak Of The Devil er gelukkig niet minder goed om. Een huiveringwekkend mooie plaat. (Erwin Zijleman)

Folkforum.nl, 25/01/07: “Speak of the Devil” een prachtplaat van Little Louis met ijzersterke songs.
Singer-songwriter Little Louis uit het Brabantse Best heeft zijn tweede album uitgebracht. Freelance journalist Sjak Janssen noemt Speak of the Devil een prachtplaat en combineert zijn recensie met een interview met Louis. Overigens presenteert Little Louis 3 februari zijn nieuwe plaat in Café Balls te Eindhoven.

Blues is de rond 1900 ontstaan onder de zwarte bevolking in de Verenigde Staten. Deze muziekvorm is voortgekomen uit werkliederen, hollers, balladen, countrysongs, folksongs gemengd met traditionele Afrikaanse muziek. Deze invloeden zijn nog enigszins terug te horen op "Speak of the Devil", de nieuwe plaat van "Little" Louis. De aloude combinatie van bezieling en vakmanschap werkt blijkbaar nog steeds. Want "Speak of the Devil" is een tijdloze prachtplaat met ijzersterke songs! Op "Speak of the Devil", zijn nieuwste plaat, heeft "Little" Louis van Empel bewust gekozen voor teksten die niet over zijn eigen sores gaan. Of voor teksten die iets half grappigs of tragikomisch hebben, zoals ze vaak door anderen omschreven werden. Louis: ‘Op mijn vorige plaat "A Close Watch"gingen de teksten alle kanten in. Nu had ik een helder idee waar de woorden naartoe moesten. In elk nummer wilde ik een verhaal vertellen dat een geheel zou worden. Zo is "Speak of the Devil" een verhaal geworden. De hoes moest bij de mysterieuze sfeer van de muziek passen, het moest een geheel zijn. Daarom is de foto genomen in Woensel. Daar staat ergens een kapeltje en een groot kruis. Zo'n Lichtbalk. Een paar meter hoog. Bij het schieten van de foto's hebben we gewacht tot de schemer er was, wat de foto mysterieus maakt.' Met de hoesfoto in je hand zie je in gedachten Robert Johnson op de lichtbalk omhoog kruipen, onderweg naar het kruispunt om zijn beloftes te kunnen doen aan de duivel. Ondertussen hoor je op de achtergrond het soms broeierige gitaarspel van Louis als een soort soundtrack voor de moderne blues.

Bedachte teksten
Om deze briljante plaat te maken heeft al bij al een jaar geduurd. Het opnemen was daar maar een klein onderdeel van. Samen met Geurt Engelsman (contrabas), Aart van der Wulp (harmonica) en Gabriël Peeters (drums en productie) werden twee sessies opgenomen. Één in de schuur van de boerderij van Louis zijn schoonouders, de andere in de slaapkamer. ‘Als je de techniek in huis hebt om overal cd's op te nemen en het klinkt net zo goed als in een dure studio,' legt Louis uit: ‘Waarom zou je dan nog een studio pakken. "If There ain't no Water" de nieuwe single, werd in de schuur opgenomen. Langs de tractor stond het drumstel. De overige instrumenten stonden in een andere ruimte. Die ruimte werd afgemaakt met doeken. We hebben daar toen wel meer nummers opgenomen maar "If There ain't...." was het enige nummer dat we daarvan konden gebruiken. De overige nummers zijn thuis in de slaapkamer opgenomen. Vaak deed ik dat in mijn eentje. Dat ging hartstikke goed. Als ik uit mijn bed kwam en ik had tijd om te zingen, kon ik aan de gang. In de studio is het altijd de klok die meeloopt. Of is er vaak iemand die geen zin of tijd heeft. Bovendien kon ik thuis alles nog eens beluisteren of naspelen. Zo van: dat moet toch anders. In de studio ga je niet terug voor die kleine dingetjes. Daar is het allemaal snel en vlug. "If There ain't...." had ik al jaren eerder geschreven. Maar pas tijdens de sessie in de schuur werd het echt goed opgenomen. Dat nummer is beuken en gaat over meiden versieren. In dat lied zing ik: "And if there ain't no water then wine will do." Ik doe dat in de traditie van: "I asked for water and she gave me gasoline", begrijp je? Bluesliedjes bevatten vaak van die bedachte teksten. Van die toespelingen, zeg maar. Dat pakt me wel. Daarom moest "If There ain't......" rauwe blues zijn die naar het nu getrokken is. De invloeden van vroeger, de jaren twintig van de vorige eeuw, moesten er wel in zitten maar dan zoals ik ze nu beleef en ervaar. Dat zelfde vuur van toen moest laten horen dat het 2007 was.'

Vraagtekens
Het moge duidelijk zijn, Louis staat muurvast in de traditie en laat er tegelijkertijd een ongekende verbeeldingskracht, creativiteit en een eigentijds elan op los. Met zijn typerend gitaarspel, duwende footstomp en zijn warme stem klinkt zijn blues zoals blues ooit bedoeld moet zijn. Dat wil zeggen geen technische fratsen maar pure bezieling met teksten die recht door de zee gaan. Hoewel "Speak of the Devil" en platen van oude bluesmeesters als Blind Willie Johnson, Son House en John Lee Hooker stilistisch gezien verschillen vertonen, hebben ze ook iets wezenlijks gemeen. Namelijk overrompelende liedjes die bij de strot pakken. Blues moet ook altijd traditie zijn. Dat laten de liedjes op de nieuwe Louis cd dan ook horen. Een nummer als: "The Ballad of Rice Smith Jones & Jack Dupree" bijvoorbeeld. Dit nummer is een soort murderballad over een plantage-eigenaar. Op die plantage werken mensen maar de eigenaar zet de boel goed op zijn kop. Louis: ‘Ik heb dat nummer zo geschreven dat alles kan kloppen. Ik bezing dan ook alleen wat er gebeurd zou kunnen zijn. Je kunt er vraagtekens bij zetten wiens schuld het was wat er allemaal gebeurde. In feite zou je dat gegeven naar het nu kunnen trekken. Er zijn zoveel dingen aan de hand in Amerika die niet correct zijn. "Land of the Free" is daarom weer een duidelijk protestlied in de geest van Woody Guthrie en Bob Dylan. Voor mijn gevoel moest ik een lied schrijven over de moderne maatschappij en de uitverkoop, de privatisering, daarvan. En dat is "Land of the Free" ook geworden.'

In het reine komen
Geen interview zonder standaardvraag. Geen standaardvraag zonder standaardantwoord, meent Louis. Via de l.p.'s van zijn ouders kwam hij in contact met de wortels van de moderne popmuziek. Oude Rolling Stones en Fleedwood Mac, nog met Peter Greene, ging er bij de jonge Louis in als koek. ‘Ik vond die platen helemaal te gek. Op die hoezen zag ik namen staan van wie die liedjes heeft geschreven. Als die liedjes je aanspreken, ga je kijken wie die figuren waren. Ik was toen een jaar of 16/17, zat op de middelbare school bij Aart (van der Wulp) in de klas. Vaak zaten we elkaar maar wat op te naaien. Op een gegeven moment zijn we een bluesbandje begonnen. Vanaf toen hield ik alles bij wat met blues te maken heeft ben daarover veel gaan lezen." "Als gekleurde muzikant moest je in de jaren 20 gospel zingen. Dan was het allemaal wel oké. Maar als bluesmuzikant moest je zaterdagavond in jukejoints spelen. Daar zat het Sodom en Gomorra. Daar spelen kon niet. De hele familie raakte dan in rep en roer. Iedereen had het daar ontzettend moeilijk mee, ook de muzikant zelf. Heel die cultuur toen was zo op religie gericht dat je niet geaccepteerd werd als je voor de duivel speelde. Die blueszangers konden zo niet met zichzelf in het reine komen. Daarom hadden ze vaak ook een gospelrepertoire en zongen ze behalve over seks ook over de Lieve Heer. Op een of andere manier hielden ze zich zo in balans. Zaterdagavond om 12.00 uur werd het zondag. De bluesmuzikant klom op de tafel en werd predikant. De mensen die daar compleet lam op de vloer lagen, werden zo bekeerd.'

Wilskracht
Dat religieuze aspect van blueszangers zit ook in de song "Saterday Night & the Sunday Morning Blues", de tweede track van "Speak of the Devil". Een passende titel. Het volgende lied "Nowhere to Run" gaat over sterfelijkheid, over doodgaan, een onderwerp waar bluesmuzikanten ook van bezeten zijn. Om de plaat compleet te maken kon een ballade natuurlijk niet ontbreken. "A Man Alone" is dat rustpuntje, een poëtische overpeinzing ondersteunt door een akoestische gitaar. De rest van de plaat is donker. Maar wel energiek donker. Zoals een herfstachtige winteravond toch kan bruisen van energie. En van wilskracht! De aloude combinatie van bezieling en vakmanschap werkt dus nog steeds. "Speak of the Devil" is dan ook een tijdloze prachtplaat met ijzersterke songs. Betere en originelere blues wordt er in Nederland al decennialang niet meer gemaakt. Laat daarom voortaan de Louisblues uit de boxen galmen.

Sjak Janssen


www.BobtjeBlues.com - 2007(2)
Zo'n beetje alle superlatieven die je maar bedenken kunt, zijn al eens gebruikt in de diverse besprekingen van deze cd. En terecht, kan ik u zeggen. Voor wie Little Louis niet kent: het is de artiestennaam van Louis van Empel. Afkomstig uit het (Nederlandse) Brabant. Louis treedt vaak alleen op, maar ook met de'Little Louis Band', met Aart van der Wulp op mondharmonica, Geurt Engelsman contrabas en Gabriël Peters op drums. De eerste line-up van deze band dateert uit 1994 en in de loop der jaren groeide de bekendheid steeds verder uit. In 2000 resulteerde dit in een optreden op het Belgium Rhytm & Blues festival in Peer. De muziek van Little Louis wordt omschreven als 'blues noir', rauwe deltablues, duistere americana en folky songs. Allemaal waar. De stijlen op deze cd volgen elkaar zo snel op dat je, als luisteraar, hijgend het eind van de cd haalt. Zijn invloeden komen uit de jaren twintig van de vorige eeuw. Blind Willie Johnson, John Lee Hooker, maar ook van later: Johnny Cash, Tom Waits en Bob Dylan. In 'Land Of The Free' is onmiskenbaar Woodie Guthry de inspiratie geweest of was het toch Bob Dylan? Is ook niet echt belangrijk. 'Saturday Night & The Sunday Morning Blues' gaat over religie en in 'Nowhere To Run' wordt de dood bezongen. Allemaal onderwerpen die passen in de traditie. 'Speak Of The Devil' heeft elf juweeltjes van songs aan boord. Heel fraai is dat alle teksten een verhaal vertellen, zodanig dat de cd één geheel wordt. Het klinkt allemaal even mooi, hetgeen ook komt door de kwaliteit van zijn zang. Een pracht cd die het verdient om veel gedraaid te worden. Bezielende Blues uit het Brabantse Best.
Recensent: Arie 'Elmo' Rombout

www.Insurgentcountry.net
January 2007 - by Johanna J. Bodde

Some people are born to perform and we call them affectionately "stage-animals". Louis van Empel is one of them for sure! Recently I attended a mini-concert he played for a radiostation in my hometown with his bassist Geurt Engelsman and I was blown away... People here still talk about his "foot stomp", basically a piece of wood with a car speaker attached: "It drinks less beer than a drummer!" Various songs off his new album "Speak Of The Devil" were featured, so I knew what to expect and this is a fabulous album indeed! Louis went back to his blues roots, in 1994 he already started gaining quite a regional reputation with his first Little Louis Blues Band. Until he couldn't fit all his various musical influences into the regular blues band's repertoire anymore and started his group Louis!. Especially third album "A Close Watch" got a lot of well-deserved compliments. Let's not forget the fact that Louis is also one-fourth of Songwriters United, the other three are Bart Jan Baartmans, Eric van Dijsseldonk and Eric DeVries; they even do theatre tours in The Netherlands together. Sharing the stage with Mississippi bluesman David "Honeyboy" Edwards must have been a wonderful inspiration as I hear a lot of excellent countryblues (with slide-guitar!) on the new CD, the original songs are described as "raw delta-blues and dark americana". Most instruments, including pump organ, are being played by Louis himself. There was apparently enough beer for a drummer in the studio, as Gabriel Peeters played on several tracks, we hear Geurt Engelsman on upright bass and Aart van der Wulp adds harmonica to one song. I know how darned hard it is to write authentic sounding lyrics in our second language English, but Louis did an astonishing good job here, he constantly improves himself. "Land Of The Free" instantly knocks us over, up-tempo, with the line "Well I heard the ship is sinking and the lifeboats have been sold" and there are only more great ones to come. "Those Who Fell" is a beautifully arranged stand-out slow song: "No place to sleep but under the statue that was raised for those who fell". And yes, the devil pops up his ugly head every now and then too... I guess it all comes down to this: Little Louis is a Big blues personality!